قهرمان حماسه فردی است با اهمیت ملی یا حتی گیتی گستر ، آشیل در ایلیاد ، رستم در شاهنامه و آدم و حوا در بهشت گمشده نماینده های تمام عیار این مطلب هستند .

 فضای مکانی حماسه ها بسیار وسیع است و ممکن است گستره ای جهانی یا وسیع تر نیز داشته باشد! ادیسه سراسر حوزه ی مدیترانه را در بر می گیرد ( که البته در آن زمان کل جهان محسوب می شد ) و در دفتر یازدهم به جهان ارواح هم نزول می کند . شاهنامه تمام ایران را در بر دارد ، در زمانی که هستی تنها سه بخش داشت و بخش اعظم آن ایران بود که البته در مراحل متعدد توران را نیز مدنظر قرار می دهد . گستره ی بهشت گمشده ی میلتون کل جهان است ؛ چرا که در بهشت ، زمین و جهنم رخ می دهد .

 اعمال داستانی حماسه شامل اعمال یک ابر انسان در صحنه ی نبرد است . اتفاقات جنگ تراوا در ایلیاد و رزم رستم با دیو سپید و یا اسفندیار و ماجرای شورش فرشتگان طغیان گر علیه خداوند در بهشت ، همسفر شیطان برای یافتن دنیای جدید و تلاش او برای غلبه بر خداوند از راه اغوای انسان و اقدام اسطوره ای مسیح برای ناکام ماندن او نمونه های بارز این مورد هستند .

 در جریان حوادثی که در حماسه رخ می دهد ، نیرو های فوق طبیعی مثل خدایان و موجودات فرازمینی همواره بخش مهمی را بر عهده دارند . خدایان کوه المپ در ایلیاد ، سیمرغ در شاهنامه و یهوه و مسیح و فرشتگان  در بهشت گمشده برای مثال از این دست نیرو ها هستند . این نیرو های فوق طبیعی در دوران نئو کلاسیک آن قدر اهمیت یافتند که به عنوان « اسباب فوق طبیعی » نامیده شدند و جزء لاینفک حماسه محسوب گردیدند .

 منظومه ی حماسی تقریبا نوعی ماجرای تشریفاتی است و بی شک زبان آن می بایست فاخر و رفیع باشد و عمیقا با زبان گفتاری تفاوت داشته باشد . زبان حماسی باید متناسب با اعمال پهلوانی و قهرمانانه ی روایت شده در متن انتخاب شود . مثلا سبک خاص روایت شاهنامه که آن چنان قوی بود که منبع تغذیه ی هزار ساله ی زبان فارسی را مهیا کرد و یا بهشت گمشده که اساسا با الهام از اشعار لاتین سروده شده است .